Destelheimwee: anekdotes uit het archief

40 jaar Destelheide, dat levert ook veel mooie anekdotes op. Zoveel jaren, zoveel bezoekers, zoveel verhalen. Hier een greep uit de mooiste verhalen die het daglicht misschien beter niet zouden zien...

 

 

Mattijs Leenknegt docent KATHO (Katholieke Hogeschool Zuid-West Vlaanderen)

“Ik moet bekennen dat ik als muzisch docent jarenlang een keukentje, ergens in een weinig gebruikte gang, als alternatief drumstel gebruikte. Iedere kast, lade, vloersteen of deurlijst is ondertussen volledig getest op zijn of haar akoestische capaciteiten! Andere goede herinneringen bewaar ik aan de befaamde bar: ooit mochten wij op de toog spontane stripteases van een aantal van onze studentes aanschouwen. Of het kunstzinnig was laat ik in het midden, in ieder geval was het wel expressief.”

Jonas Van Esch (Mooss vzw)

“Enkele jaren geleden waren we met een groep eerstejaarsstudenten van een lerarenopleiding op creastage in Dworp. Tijdens de fuif in de bar op de eerste avond liep er een vreemde kerel met een paardenhoofd (of toch een soort masker van een paard) tussen onze studenten, en stal de show op de - naar goede gewoonte - véél te luide muziek. Niemand wist wie deze vreemde kerel was, tot hij na enkele uren zijn paardenhoofd afdeed… Het was niemand minder dan artist in residence Flip Kowlier! Ook zonder paard op z’n hoofd bleek hij een fijne mens te zijn.”

Jan De Braekeleer (directeur WiSPER vzw)

“In De Klei bouwden we eens een klein amfitheater met podiumelementen. In het midden werd 200 kilogram klei op een hoop gegooid en rijkelijk overgoten met warm water. Zo ontstond er een modderpoel, waarin een tiental acteurs letterlijk verdwenen. Zij speelden een stuk over het vuil van de aarde en sleurden aan het eind daarvan symbolisch maar ook daadwerkelijk het publiek - gekleed en wel - mee in de modder. Het onvoorziene neveneffect was dat 60 mensen, van kop tot teen uit klei opgetrokken, vanuit de beeldende lokalen naar de slaapblokken hotsten, wat alle wandelpaden van Destelheide ook een bruinig uitzicht gaf, en dat ze vervolgens in hun slaapkamers ook de bedden, de vloer, de gordijnen en de douches onder de klei smeerden, waarna alle afvoerbuizen prompt dichtslibden…"

"Een ander straf verhaal speelde zich tijdens een koude winter af. Het leek ons een prima tijd om ijssculpturen te maken. Geen kleintjes, maar direct van het formaat van een volledig slaapblok. We haalden in het koudst van de nacht de brandslang naar buiten, en richtten die op de gevel van het slaapgebouw. En dan was het zaak om te blijven spuiten tot we een laag ijs van enkele centimeter hadden…"

"Dat de directie van Destelheide ons nooit stante pede heeft buiten gegooid, de politie heeft gebeld, of een schadevergoeding heeft geëist, is een wonder dat enkel in die jaren mogelijk was. Het systeem Destelheide bleek veel sterker dan elke artistieke revolte. Mijn eresaluut aan alle medewerkers die jeugd en kunst zoveel - elders onmogelijke - vrijheid gaven.”

Piet Vranckx (docent fotografie 1972-1986 in Destelheide)

“In 1972, bij Gust Bal, tussen groen, beton en glas, in het donker van de donkere kamer en in het licht achter de reuzengrote ramen, herontdekte ik mijn grootste liefde: die van de vele muzische expressievormen en hoe de mens daarin centraal staat. Maar ook daar en toen ontmoette ik mijn muze, mijn allergrootste liefde, wat toen nog gewoon een lief heette. Zij had gevoel voor drama, maar ook voor muziek, en ze hield van de beelden die ik maakte. (Over de volgorde tussen die twee liefdes kan ik me nu nog niet uitspreken…)”

Kelly Van Driessche (docente Hogeschool Gent)

“Wij komen al enkele jaren met de opleiding van de Hogeschool Gent naar Destelheide, maar ik hou zelf ook mooie persoonlijke herinneringen over aan het vormingscentrum. Toen ik er zo’n 22 jaar geleden op inleidingsdagen kwam met de scouts, werden we als toekomstige scoutsleiders ingeleid in… Hm, waarin eigenlijk? Nu ben ik 39 jaar oud en herinner ik me nog steeds hoe tof een weekend in Destelheide kon zijn. Misschien omdat ik toen massa’s kriebels in mijn buik had, want mijn eerste grote en enige jeugdliefde was toen mee…"

Eva De Mulder (docente theater WiSPER)

“Ik ging op creastage in Destelheide toen ik 19 jaar was. Een klasgenoot van me had tijdens de nachtelijke fuif aldaar op mijn tenen gestampt. De volgende ochtend moesten we een monoloogje voor een theaterworkshop schrijven. De klasgenoot schreef een tekstje over het stampen op mijn teen. Diezelfde klasgenoot is nu mijn partner en vader van mijn kind. Het zaadje is toen geplant (pun not intended).”

Maarten Van Rompay (docent Muzische Vorming)

"Voor mij is Destelheide: Gesteven lakens; Heeeeeeeeerlijk eten; Donderdag veggiedag; Vriendelijk personeel; Poetsdames om mee te kletsen; Mooie architectuur; Medewerkers met een gezicht; Prachtige werkruimtes; Kansen krijgen … en vooral … altijd een beetje thuiskomen!"

Mattijs Leenknegt docent KATHO (Katholieke Hogeschool Zuid-West Vlaanderen)

“Destelheide is ruimte en rust. Tijd om je rugzak te openen. Jezelf in de spiegel te kijken. Jezelf laven aan de groene oase. Ontmoeting als uitdaging. Ontplooiing als eeuwige erfenis.”

Jonas van Esch (docent Mooss vzw)

“De mooiste herinneringen aan Destelheide zijn steeds de ontmoetingen met de mensen die er werken. Zij zorgen er telkens voor dat we ons (meer dan) thuis voelen in Destelheide. Stiekem een chocolaatje eten op het bureau bij Lies, een gemoedelijke babbel bij aankomst met Peter of de altijd behulpzame en goedlachse Bart, en een extra tasje koffie dat altijd lekkerder smaakt met een persoonlijk verhaal van Marina erbij... Ik noem maar enkele van de mensen waarmee de contacten steeds hartverwarmend zijn. Zij zorgen ervoor dat een verblijf in Destelheide steeds een beetje feest is!”

Machteld Timmermans (actrice)

“Ik denk heel graag terug aan de zonnige dagen in Destelheide, waarbij we met de ramen wijd open in De Put repeteerden, in de zon op het terras opwarmden en Steve een barbecue met een overheerlijke bearnaisesaus klaarmaakte. Elke hoek en elke vierkante centimeter benutten we om te experimenteren en te creëren. Zo werd Destelheide voor ons een theaterfabriek waarin het gonsde van spelplezier. Waar de gemoederen soms hoog opliepen en de ogen zich vulden met frustratie. Waar de klik gemaakt werd en de krop in de keel schoot. Waar iedereen zo warm en vriendelijk is. Waar de kinderen vrolijk konden spelen in het groen terwijl jij getormenteerd aan ’t zoeken was naar het ei dat je moest leggen. Destelheide is echt een plek waar je je als kwetsbare artiest gedragen voelt.”

Filip Tielens