Te gast - HETGEVOLG & Cie Tartaren

HETGEVOLG uit Turnhout en Cie Tartaren  uit Leuven zijn twee sociaal-artistieke gezelschappen die kwetsbare mensen bij elkaar brengen rond thema’s die dicht op hun vel zitten. Zoals ‘leven van een vervangingsinkomen’? Wat doet dat met een mens, van de ene op de andere dag aan de andere kant van de lijn te moeten staan? Mensen die van een vervangingsinkomen leven, voelen zich vaak schuldig, uitgesloten, verdrongen, niet ‘volwaardig’ tot zelfs geviseerd. Ligt de verantwoordelijkheid van dit minderwaardigheidsgevoel bij henzelf of in de samenleving?  Deze confronterende realiteit brengen de Tartaren en HETGEVOLG op artistieke wijze tot leven.  In dit zoekproces waren zij als artiest in huis te gast in Destelheide. Een gesprek met Wim Oris (Cie Tartaren)  en Stefan Perceval (HETGEVOLG)

Wim en Stefan

  1. Hoe zijn jullie tot deze samenwerking gekomen?

Stefan: Wim en ik kennen elkaar al lang. Ik heb verschillende voorstellingen geregisseerd bij de Cie Tartaren, we speelden bij elkaar met onze voorstellingen en op die manier leerden de spelers elkaar kennen.

Wim:  Ja, het zijn onze spelers die zin hadden om samen te werken en een brug te slaan tussen Leuven en Turnhout. En dan zijn wij gaan nadenken over wat deze 2 werkingen gemeenschappelijk hadden. Al snel bleek dat veel mensen het niet vanzelfsprekend vinden om hun leven te organiseren door de omstandigheden waarin ze terecht gekomen zijn. Van die gemeenschappelijke deler, zijn we vertrokken om samen een productie te maken.

  1. Twee regisseurs, twee visies, twee stijlen? Hoe verenigen jullie dat?

Stefan:  De mensen zijn de verbinding in deze projecten, niet het artistieke. Het gaat over de mensen; die hebben samen een verhaal en dat kunnen ze  samen als één krachtig signaal naar buiten te sturen.  Dan zijn wij er eigenlijk maar om die verhalen vorm te geven om daar beelden tegenover te zetten, om daar mee over na te denken, om ze soms in een stroomversnelling te duwen, om soms hun fantasie af te blokken of juist te openen, en dat is een luxepositie die wij hebben. Wij zijn een strandjutters van menselijke emoties en gedachten, omdat wij werken met echte mensen. Wij werken met echte mensen, geen acteurs die zich verschuilen achter theatertechnieken, het zijn mensen van vlees en bloed die, als je hen op de juiste manier weet te prikkelen, heel veel van zichzelf vrijgeven.  En een voorwaarde om aan kunst te kunnen doen om theater te kunnen maken, is dat je er gaat staan als jezelf. En jezelf dan ook niks voorhoudt. Niet altijd evident, want deze  mensen zijn zo dikwijls gekwetst geweest in hun leven, in hun bestaan, dat ze voor zichzelf van allerlei mechanismes hebben opgebouwd om zichzelf zeker niet te laten zien. Veel meer nog dan andere mensen.

Wim: Veel van onze mensen geraken niet verder dan hun eigen stad of gemeenschap. Naar Destelheide gaan, daar ook slapen, daar eten krijgen, op een geweldige plek in het groen, betekent een grote verruiming van hun horizon. In Destelheide kwamen de groepen uit  Leuven en Turnhout voor het eerst samen, spannend dus. Het was mooi om te zien hoe snel ze elkaar konden vinden omdat ze elkaar herkennen in hun sterktes en in wat hun bezig houdt.

  1. Wat betekent het voor hen om drie dagen naar Destelheide te kunnen komen?

  1. Hoe werk je met deze speciale kansengroep? Tips?

Wim: Je moet als maker “eerlijk” kijken; je houdt rekening met de mens zoals hij is, dat maakt hem juist interessant.

Stefan: Er is geen methodiek. Je kunt dat niet leren, je moet gewoon echt kijken naar de mensen die je voor je hebt... ‘Verdrongen’ is niet voor niks de titel van de voorstelling. Je kan jezelf verdringen, of je kan verdrongen worden in een maatschappij waar er steeds minder plaats is voor kwetsbare mensen. Door speciale aandacht aan deze mensen te geven, hen te benaderen via hun sterktes, kunnen wij hen een stem geven en via theater leren om die stem ook te gebruiken.

Marit Stocker.